Ní agogo mẹ́wàá òwúrọ̀, ìgbòkègbodò ìlú náà kò tíì jí pátápátá. Mo rìn lọ sí ọ̀nà kan tí kò ṣeé gbé, nígbẹ̀yìn-gbẹ́yín mo rí ilé oúnjẹ kékeré kan ní Japan tí a tọ́jú sínú ilẹ̀ ìsàlẹ̀ ilé gbígbé kan. Ó ti ṣí sílẹ̀ fún ọdún márùn-ún. Ilé ìtajà náà jẹ́ ti oníwọ̀nba—ní tòótọ́, ó jẹ́ aláìlábòsí tó bẹ́ẹ̀ tí àwọn tí ń kọjá lè máa wò ó àyàfi tí wọ́n bá ń wá a kiri.
Nígbà tí mo ti ṣí ilẹ̀kùn náà, òórùn ìyẹ̀fun àlìkámà kan dún kíkankíkan.
Kong, ẹni tó ni ilé náà, ti ń ṣiṣẹ́ ní ibi ìdáná oúnjẹ. Oníṣòwò yìí tí ó wà ní ẹ̀yìn ọdún 1985 dúró níwájúHICOCAẸ̀rọ udon, ó ń tọ́jú gbogbo ìgbésẹ̀—pípa ìfúnpọ̀, títẹ̀, yíyípo, àti gígé—pẹ̀lú àfiyèsí tí kò ṣeé yẹ̀ sílẹ̀. Ṣọ́ọ̀bù náà kò tí ì ṣí ní gbangba, ṣùgbọ́n ó ti fi ara rẹ̀ sínú ayé tirẹ̀: ayé udon.
“Mo ti ń ṣe ìwádìí lórí èyí fún ọdún márùn-ún.”
Xiao Kong kò gbé ojú sókè, ojú rẹ̀ tẹ̀síwájú lórí àwọn búlọ́ọ̀kù ìyẹ̀fun díẹ̀díẹ̀.
ń rìn kiri láti inú ẹ̀rọ náà. Ìyẹ̀fun náà tí ó ti sinmi dáadáa fi ìrọ̀rùn pípé hàn, ìrísí rẹ̀ sì jẹ́ onírẹ̀lẹ̀ bí awọ ọmọ kékeré.
Awọn ipele yiyi 12.
Èyí niHICOCAẸ̀yà ara tó yani lẹ́nu jùlọ ni èyí. Kì í ṣe nípa ìṣẹ̀dá onípele kan, bí kò ṣe nípa ìgbésẹ̀ kan tí ó ń tẹ̀síwájú, tí ó ń ṣe àfarawé pẹ̀lú ọwọ́. Títẹ̀ kọ̀ọ̀kan ń jí nẹ́tíwọ́ọ̀kì gluten nínú ìyẹ̀fun náà, ó sì ń dì wọ́n sínú àwọ̀n ìrọ̀rùn tí a kò lè rí—ṣùgbọ́n tí ó ṣeé fọ̀—tí ó lè rọ̀.
Nígbà tí Xiao Kong fi ọwọ́ kan ibojú ìfọwọ́kàn náà díẹ̀díẹ̀, àwọn okùn udon funfun já bọ́ sílẹ̀ láti orí ohun tí a fi ń gé nǹkan sí orí àwo ìkójọpọ̀ náà. Ní àkókò yẹn, mo rí ìmọ́lẹ̀ lójú rẹ̀.
Ìmọ́lẹ̀ oníṣẹ́ ọwọ́ kan tí ó rí àlá rẹ̀ tí ó ṣẹ ni.
“Wò ó,” ó mú ìdìpọ̀ nudulu tuntun tí a gé, ó sì fà á mọ́ra díẹ̀. Wọ́n fò sókè ní afẹ́fẹ́ nígbà méjì. “Èyí ni bí udon ṣe yẹ kí ó rí.”
Ó fi ọgbọ́n fi ìyẹ̀fun lu àwọn nudulu náà kí ó má baà lẹ̀ mọ́, lẹ́yìn náà ó fi wọ́n sínú àpótí. Ìṣísẹ̀ rẹ̀ jẹ́ èyí tí ó rọrùn, bíi pé ó ti ṣe èyí ní ẹgbẹẹgbẹ̀rún ìgbà.
Láàárín wákàtí kan, a kó àwọn catties 50 (tó tó 60 lbs) ti udon jọ dáadáa.
Tí a bá fi ọwọ́ ṣe é pátápátá, iye yìí yóò gba pé kí oníṣẹ́ ọwọ́ kan ṣiṣẹ́ láìdáwọ́dúró fún ọjọ́ kan gbáko. Níbí, iṣẹ́ àti dídára kò jẹ́ agbára ìtako mọ́.
“Mo fẹ́ gbájúmọ́ udon nígbà gbogbo,” Xiao Kong gbójú sókè, ó sì nu òógùn díẹ̀ kúrò ní ojú rẹ̀. “Ṣùgbọ́n mi ò rí ohun èlò tó tọ́. Àwọn ẹ̀rọ tó wà ní ọjà máa ń mú kí nudulu náà le jù, kò ní ìjẹun, tàbí kí wọ́n máa rò pé ó ti di ohun èlò tó lágbára jù—kò ní ẹ̀mí.”
“Títí tí mo fi pàdé tìrẹ.”
Mo rẹ́rìn-ín músẹ́, mo sì sọ díẹ̀. Ní àkókò yẹn, mo ní ìfẹ́ ọkàn sí àwo núdùlù tí wọ́n fẹ́ gbé kalẹ̀.
Ẹja Curry wúrà ti Thailand Udon
Ìṣẹ́jú márùn-ún tí a fi ń dúró kò gùn, ṣùgbọ́n fún ẹni tí ó ṣẹ̀ṣẹ̀ rí gbogbo iṣẹ́ náà, gbogbo ìṣẹ́jú-àáyá ni ó jẹ́ ìrora ọkàn.
Oúnjẹ náà dé nígbẹ̀yìn-gbẹ́yín.
Oòrùn curry náà gba imú mi pẹ̀lú ìgbónára. Edé onírẹwà tí a fi wúrà sè, nígbà tí olórí ìtàn náà—ìdìpọ̀ udon—dúró jẹ́ẹ́jẹ́ẹ́ nínú abọ́ náà, ó ń dúró de àwọn chopsticks mi.
Ìbùn àkọ́kọ́.
Báwo ni mo ṣe lè ṣàlàyé ìrísí yẹn?
Mo ti jẹun ní ilé ìtajà olókìkí kan ní Tokyo, tí wọ́n ń pè mí ní ọ̀kan lára “Udon Mẹta Ńlá ti Japan,” mo sì rò pé mo mọ ohun tí udon jẹ́. Ṣùgbọ́n ìjẹun yìí ṣì yà mí lẹ́nu.
Kì í ṣe “ẹlẹ́jẹ” lásán ni. Ọ̀rọ̀ náà “ẹlẹ́jẹ” tinrin jù láti ṣàpèjúwe ìdènà díẹ̀ tí eyín máa ń ní nígbà tí eyín bá gé nínú nudulu náà. Bẹ́ẹ̀ ni kì í ṣe pé ó rọ̀ tí ó sì máa ń jẹ àjẹyó lásán, nítorí pé ọ̀rọ̀ náà kò ṣàlàyé òórùn àlìkámà àti adùn adùn tí a máa ń tú jáde nígbà tí a bá ń jẹ ẹ́.
Ó le, ọ̀rinrin, dídán, àti àjẹjù.
Ó jẹ́ orin alárinrin ti àwọn ìmọ̀lára wọ̀nyí tí wọ́n ń sopọ̀ mọ́ ara wọn ní ẹnu. Lọ́nà tí ó péye jù, ẹ̀rọ náà ti ṣe àtúnṣe “okùnfà” iṣẹ́ ọwọ́, ó sì mú “àbájáde” tí ó ju ti lọ. Nẹ́ẹ̀tìwọ́ọ̀kì gluten pípé, tí a kọ́ nípasẹ̀ ìpele 12 ti yíyípo, rí i dájú pé gbogbo nudulu náà ń pa ìfúnpá tí ó tọ́ mọ́ lẹ́yìn sísè—kì í ṣe aláìlágbára tàbí aláìlágbára tàbí líle àti ṣòro láti jẹ. Ó ń rọ́ pẹ̀lẹ́pẹ̀lẹ́ láàárín eyín, bí o ṣe fẹ́rẹ̀ gbójú fo ó, ó tú òórùn àlìkámà jáde.
“Gbogbo àwọn oníbàárà wa jẹ́ àwọn oníbàárà déédéé.”
Xiao Kong jókòó sí òdìkejì mi, ó ń wò mí tí mo ń jẹun pẹ̀lú ìtẹ́lọ́rùn. Ẹ̀rín músẹ́ kan tí ó yàtọ̀ sí àwọn onílé ìtajà—tí ó ní ìtẹ́lọ́rùn pípé—tàn ká ojú rẹ̀.
“Àwọn kan pè wá ní ‘ìsọ̀ tí ó gbajúmọ̀ lórí ìkànnì ayélujára’ wọ́n sì fẹ́ kí a gbé ọ̀rọ̀ Xiaohongshu àti Douyin lárugẹ,” ó wí, ó sì ń mi orí rẹ̀. “Ṣùgbọ́n mo kọ̀.”
“Kí ló dé?” ni mo béèrè.
“Nítorí pé ọ̀rọ̀ náà ‘ìtajà olókìkí lórí íńtánẹ́ẹ̀tì’ jẹ́ àbùkù sí wa.” Ohùn rẹ̀ jẹ́ ohun tó dákẹ́ ṣùgbọ́n ó dúró ṣinṣin. “‘Àwọn ìtajà olókìkí lórí íńtánẹ́ẹ̀tì’ ń lépa àwọn ènìyàn àti gbajúmọ̀ fún ìgbà díẹ̀. Ohun tí a ń lépa ni pé, ní ọdún márùn-ún tàbí mẹ́wàá sí ìsinsìnyí, àwọn ènìyàn yóò ṣì fẹ́ láti kọjá ọ̀nà yìí ní pàtó láti jẹ àwo núdùlù kan.”
“A n gbe ni didara. A n gbe ni ọkan.”
Mo gbé igi chopstick mi kalẹ̀ mo sì wo ọ̀dọ́mọkùnrin náà níwájú mi pẹ̀lú ìtara. Ní ọdún márùn-ún sẹ́yìn, ó ṣí ilé ìtajà kékeré kan ní igun ìkọ̀kọ̀ yìí, ó ń ṣọ́ oúnjẹ àwọn ará Japan. Ní ọdún márùn-ún lẹ́yìn náà, ó rí ohun èlò tó yẹ, èyí tó jẹ́ kí àlá ọdún márùn-ún rẹ̀ nípa udon pípé gbòòrò sí i.HICOCAOriire ni lati di apakan ala yii.
Àwọn kan sọ pé ẹ̀rọ náà jẹ́ òtútù, ó jẹ́ ilé iṣẹ́, kò sì ní ẹ̀mí. Ṣùgbọ́n wọn kò mọ̀ pé ẹ̀rọ náà jẹ́ irinṣẹ́ lásán. Ẹ̀mí máa ń wá láti ọ̀dọ̀ ẹni tí ó ń lò wọ́n.
Xiao Kong kò lo ẹ̀rọ yìí láti ṣe àwọn ọjà tí a fi ń kó jọ, tí ó sì wà ní ìpele ìṣètò. Ó ń ṣe àwo núdùlù tí ó ti ṣe ìwádìí fún ọdún márùn-ún. Ó darí àkókò ìyẹ̀fun, ó ń ṣe àkíyèsí bí ìyẹ̀fun náà ṣe ń yọ́, ó ń ṣàtúnṣe ìwọ̀n yíyípo rẹ̀, ó sì fi òye tirẹ̀ kún gbogbo kúlẹ̀kúlẹ̀. Ìlànà tí ẹ̀rọ náà ń lò, pẹ̀lú ìyàsímímọ́ ènìyàn, ló mú kí àkókò ayọ̀ náà gbòòrò.
Bí mo ṣe ń lọ, mo yípadà sí ilé ìtajà kékeré náà lẹ́ẹ̀kan sí i. Ilé ìtajà náà kò fi bẹ́ẹ̀ jẹ́ onígboyà, ibi tí ó wà níbẹ̀ sì fara sin. Ṣùgbọ́n mo mọ̀ pé lẹ́yìn ilẹ̀kùn náà, ọ̀dọ́mọkùnrin kan ń ṣe àwo udon gidi kan ní ọ̀nà “òmùgọ̀” tí ó sì jẹ́ ọgbọ́n jùlọ. Ó ti dúró fún ọdún márùn-ún fún ẹ̀rọ tí ó tọ́, lẹ́yìn náà ó lo ìfọkànsìn rẹ̀ ojoojúmọ́ láti yí ìdúró gígùn yẹn padà sí惊艳(ìdùnnú ìyanu) tí a rí nínú gbogbo àwo oúnjẹ.
Kì í ṣe ilé ìtajà “olokìkí lórí ìkànnì” ni èyí.
Ilé ìtajà yìí yẹ kí ó kọjá ní ìdajì ìlú láti lọ wò.
Ìwé-ìkọ̀wé
At HICOCA, a ti pàdé àìmọye ènìyàn nínú iṣẹ́ oúnjẹ àti ohun mímu. Àwọn kan ń lépa iyàrá, wọ́n ń retí àwọn ẹ̀rọ tí ó yára bí ó ti ṣeé ṣe tó; àwọn mìíràn ń fi owó ṣáájú, wọ́n ń wá àwọn àṣàyàn tí ó rẹlẹ̀ jùlọ tí ó wà; àwọn mìíràn sì ń wá ìrọ̀rùn, wọ́n ń fẹ́ àwọn ẹ̀rọ tí ó “lè tàn jẹ” bí ó ti ṣeé ṣe tó.
Ṣùgbọ́n a ti pàdé àwọn ènìyàn bíi Xiao Kong pẹ̀lú.
Wọn kì í lépa èyí tó yára jù, tó rọrùn jù, tàbí èyí tó rẹlẹ̀ jù. Ohun tí wọ́n ń wá ni pé wọ́n fẹ́ ohun tó tọ́.
A ṣe ẹ̀rọ nudulu udon wa gan-an fún irú àwọn ẹni bẹ́ẹ̀. Pẹ̀lú ìpele méjìlá ti yíyípo tí ó jọ ìpele iṣẹ́ ọwọ́ ní ìpele kan sí òmíràn, àwọn pàrámítà pàtó tí a fi ọgbọ́n ṣàkóso, àti ojú ìwòye tí ó rọrùn láti lò—gbogbo àṣàyàn àwòrán ni a ṣe kìí ṣe láti rọ́pò iṣẹ́ ọwọ́, ṣùgbọ́n láti jẹ́ kí àwọn ènìyàn púpọ̀ tọ́ àlá oníṣẹ́ ọwọ́ wò.
Tí o bá jẹ́ irú ènìyàn bẹ́ẹ̀, tí ìwọ náà bá ní àwo nudulu kan, o ti ń retí fún ìgbà pípẹ́ láti ṣe dáadáa—ẹ káàbọ̀ láti bá wa sọ̀rọ̀.
Bóyá ohun tí ò ń retí kì í ṣe ẹ̀rọ lásán.
Bóyá ohun tí ò ń retí ni alábàáṣiṣẹpọ̀ kan tí ó lè fi gbogbo ìyàsímímọ́ rẹ hàn fún gbogbo àwọn tí wọ́n ń jẹun.
Àkókò ìfìwéránṣẹ́: Oṣù Kẹta-14-2026